Artikel · 10 maart 2026
Iedereen stelt zich deze vraag. Op een bepaald moment staat iedereen voor iets wat het verstand niet kan oplossen. Een onmogelijke beslissing. Een levensrichting die aan elke logica ontsnapt. Een leegte die niets van buitenaf kan vullen. En de eerste reactie is altijd dezelfde: zoeken. Harder zoeken. Meer nadenken. Anderen vragen. Nog een boek lezen. Nog een cursus volgen.
Dat is precies wat u niet moet doen.
In de stilte wordt een geluid hoorbaar. In het duister is het licht zichtbaar.
New-agestromingen, en een groot deel van wie zich spiritueel zoeker noemt zonder werkelijke kennis, herhalen steeds hetzelfde: mediteer. Sluit uw ogen. Gebruik een mantra. Ga in een stille kamer zitten. En daar houden ze op, overtuigd dat ze de weg hebben gevonden.
Het is een begin. Niets meer.
Een mantra kan u leren niet langer elke gedachte te volgen die uw verstand fabriceert. U concentreren op uw ademhaling is een nuttig hulpmiddel voor wie ontdekt dat het mogelijk is om niet te denken. Het zijn krukken. Zijwieltjes. Niet de bestemming.
Het doel is niet om de perfecte omstandigheden te scheppen om een staat te bereiken. Het doel is om die staat te behouden, zonder enige voorwaarde.
Met open ogen. Midden in het stadscentrum. Omringd door lawaai, beweging, chaos. En toch verkeren in een staat van volledig niet-denken, verbonden met alles, in een ruimte waar uw ego niet meer bestaat. Niet omdat u de wereld ontvlucht bent — maar omdat u in staat bent er volledig aanwezig te zijn zonder dat uw verstand de overhand neemt.
Wie stilte nodig heeft om in stilte te zijn, heeft niets onder de knie. Hij is afhankelijk van een uitwendige omstandigheid. Dat is precies wat het verstand wil: u laten geloven dat u iets nodig heeft om er te komen.
U heeft niets nodig. Behalve uzelf, zonder uzelf.
Er is uiteraard meer in onze menselijke ervaring dan het beheersen van het niet-denken. Er is de fundamentele behoefte om antwoorden te vinden op de vragen die het leven ons stelt. Antwoorden die het verstand, hoezeer het ook in kringetjes blijft draaien, nooit zal vinden.
En hier krijgt de openingszin zijn volle betekenis.
In de stilte wordt een geluid hoorbaar. In het duister is het licht zichtbaar.
Onderbreek uw denken. Niet door in een opgelegde houding te gaan zitten, maar door uw lichaam bezig te houden. Tuinier. Maak uw huis schoon. Ga wandelen. Denk aan niets. Verbind u met niets. Zoek geen enkel antwoord.
En precies op dat moment komen ze.
Misschien niet de antwoorden die u op dat moment wilt. Maar de belangrijkste. Die waar u werkelijk behoefte aan heeft. Het verstand wil wat het wil. Het bewustzijn geeft wat nodig is.
Dit is precies wat ik verken in Mon illusion de la réalité. Dit boek is geen meditatiehandleiding. Het is geen zoveelste spirituele gids. Het is het verslag van een introspectieve zoektocht — de mijne — naar het moment waarop de scheiding tussen zichzelf en het universum ophoudt te bestaan.
Wij leven in een werkelijkheid die door het verstand is opgebouwd. Een werkelijkheid gemaakt van voorkeuren, afkeer, angsten en verlangens. Het verstand knipt op, sorteert, categoriseert. Het creëert een "ik" gescheiden van de wereld. En die scheiding is de fundamentele illusie.
Non-dualiteit is geen theorie. Het is een ervaring. Een ervaring waarin uw bewustzijn zich zonder onderscheid opent voor elke gewaarwording, elke gedachte, elke emotie — niet om ze te analyseren, maar om ze te laten bestaan zonder dat het ego zich ervan meester maakt. Het is geen staat die na jaren oefening bereikt moet worden. Het is een waarheid die erkend moet worden. Ze is er al. Ze is er altijd al geweest. U was het die niet beschikbaar was.
Deze beschikbaarheid vraagt niet om de wereld op te geven. Ze vraagt om haar te zien zoals ze is — zonder het permanente filter van een verstand dat oordeelt, vergelijkt en scheidt. Met open ogen, te midden van het lawaai, in het alledaagse van uw dagelijks leven.
Dit is wat ik onderwijs. Dit is wat ik heb beleefd. Dit is wat ik schrijf in Mon illusion de la réalité.
Laden…