Het dagboek van M. Mischa Harmeijer
Beauvais, vanmorgen.
Ik werd wakker met de warmte van gisteravond nog in mij.
Ik zie mezelf weer, tegenover een dame wier naam was getrokken, herhalen wat er kwam: “Ik zoek. Ik zoek. Ik zoek de hele tijd.”
En zij, met de microfoon in de hand: “Dat klopt. Ik werk bij de gerechtelijke politie. Ik zoek de hele tijd.”
Gelach in de zaal. Verbaasde mensen. Ik hoorde zelfs: “Hoe is dat mogelijk?”
En ik dacht: ja. Dat is mijn leven.
Op hetzelfde moment vroeg ik de zaal om voor deze dame te applaudisseren. Zij en haar collega’s bekleden een positie waar onze samenleving, die agressief is geworden, met afkeer naar kijkt. Ik vind dat onrechtvaardig. De hele zaal applaudisseerde voor haar. En het deed haar goed — ik heb het gezien.
Daarna een meneer. Hij is de zin van zijn leven kwijt. Wat ik tegen hem zei, was niet comfortabel. Maar zo waar. Kijken waar u niet wilt kijken, omdat het te zwaar is, te onaangenaam. Toch ligt daar de oplossing. Verschillende mensen in de zaal waren geraakt — die woorden waren ook voor hen.
En ik denk aan de dame die haar moeder heeft verloren. Haar moeder liet zich die avond kennen, in mij, en later, tijdens ons ritueel van contact met de overledenen. En al haar tranen.
De avond was zwaar. Diep. Emotioneel.
Dank u, Beauvais. Ik beslis niets. Ik deel, en wat moet komen, komt.