Het dagboek van M. Mischa Harmeijer
Caen, gisteravond. Alles is langsgekomen: de liefde, het werk, de zorg om de loopbaan, “ik zit vast”, een hond die niet luistert, hoe je je gelukkig kunt voelen…
Ik voelde de woede meerdere keren in mij opkomen, zonder haar te beheersen, in die vreemde staat van trance. En we eindigen de avond in zachtheid, met een contact met onze dierbaren.
En daarna gaat de tragedie door: zestien mensen wachtten op mij, onder vier ogen. Ik had het al gevoeld, dat het intens zou worden, en dat mijn aanwezigheid op een weg ligt die lang van tevoren is klaargelegd.
Ik heb de wandelstok van een dame weggegooid. Een dame die vooruit kon gaan, maar die alles bleef herhalen wat er mis is in haar leven; een dame die zonder stok kan lopen, maar die ermee door moet gaan. Ik heb haar stok op de grond gegooid en haar gevraagd met mij te lopen. Zij liep. Ik heb haar gezegd verder te gaan zonder haar stok, want haar stok is een herinnering aan ziekte, een gemak dat de ziekte in leven houdt — net als haar woorden uit het verleden. Een schok. En ik spreek over haar stok, die van haar, niet over de stok van iedereen.
Spreek niet over uw ziekten. Spreek niet over uw negativiteit. Noem uw mislukkingen niet. Spreek alleen wanneer er iets te zeggen valt, en over wat het gezin, uzelf en het leven beter maakt.
Volgende week verschijnt mijn nieuwste boek: “Quelque chose me bloque”. Meer dan dertig jaar ontmoetingen zijn daarin tot één conclusie geworden — een conclusie die uw kijk op het leven zal doen kantelen.