Het dagboek van M. Mischa Harmeijer

Fontaine-le-Comte. Ik denk er vanmorgen nog steeds aan.
Er zijn dingen die maar één keer op tientallen sessies gebeuren. Eergisteravond, in de CGR, is het gebeurd.
De avond verliep zoals altijd. De namen bij loting getrokken, de een na de ander. En toen, haar naam. Ik had haar nog niet eens gezien. En meteen zag ik haar verhaal.
U kent het verschijnsel waarover men vertelt: wanneer iemand op sterven ligt, ziet hij zijn leven in enkele seconden voorbijtrekken. Die avond, toen haar naam werd uitgesproken en haar de microfoon werd aangereikt, zag ik haar hele leven voorbijtrekken, zelfs haar vroegere levens, in enkele seconden.
Een oude ziel. Een reizigster. Hierheen teruggebracht bij verstek — door de keuze van anderen, niet door de hare. En in haar een leegte die u zich niet kunt voorstellen. Want daar zijn we niet meer aan de oppervlakte: we zijn in het diepste van een mens.
Ze is een van die mensen die weten dat er iets niet klopt. Die het altijd al voelen. Maar die niet durven te denken dat het met iets anders te maken kan hebben dan met hun aardse ervaringen.
En één ding moet u weten, anders is dit alles niet te begrijpen. Wanneer ik doorgeef, ben ik niet in mijn gewone toestand. Ik ben in een veranderde bewustzijnstoestand. Ik denk niet na, ik zoek niet, ik raad niet: ik vang op, en ik deel wat komt. Het is geen gave waarover ik beschik.
Ik heb haar dat allemaal gezegd. Zij kon alleen maar bevestigen. En toen vertelde ze me wat ik niet wist: ze was precies daarvoor naar deze sessie gekomen. Ze had haar naam opgegeven om gekozen te worden, in de hoop een antwoord te krijgen over dat gemis. Over die leegte. Ze was verrast — alles wat ik deelde was precies de reden waarom ze gekomen was.
Dus zei ik haar wat ze moest horen: vertrek. Snel, naar de andere kant van de wereld, om uw werk af te maken. Ga naar een cultuur die precies tegengesteld aan onze waarden leeft, en die minder van de materie afhangt. Want hier maakt ze zichzelf ongelukkig, te midden van een cultuur en van mensen die die behoefte om te begrijpen niet hebben. Zij wel.
En laat men mij niets anders in de mond leggen: ik zeg niet dat onze cultuur niets waard is. Ik zeg dat we er geen meer hebben. Geen fundamenten meer, geen tradities meer. We zijn een volk zonder wortels en zonder identiteit. En het is onze plicht, in deze incarnatie, het geluk van onze voorouders terug te vinden — het geluk dat ons wordt afgenomen, en in hoog tempo.
Ze zei me: alles wat u gezegd hebt, dat zijn de antwoorden die ik zocht.
Ik antwoordde: mevrouw, ik heb alleen met u gedeeld wat gedeeld moest worden — door iets dat veel groter is dan wij, eenvoudige buitenaardsen opgesloten in een menselijk lichaam.
Ze was opgelucht.
Zulke momenten laten zich niet verklaren. Ze worden beleefd.
Andere terugblikken
Trégueux, 16 november 2026 · 2 min lezen · 2 reactiesTrégueux, maandag 16 november 2026. De laatste keer dat ik hier was, was in 2023. En al weken zag ik dat de avond verwacht werd, want de zaal was snel vol. Het hele weekend, en gisteren…Lees de tekst →
Caen, 13 november 2026 · 1 min lezen · 3 reactiesCaen, gisteravond. Alles is langsgekomen: de liefde, het werk, de zorg om de loopbaan, “ik zit vast”, een hond die niet luistert, hoe je je gelukkig kunt voelen… Ik voelde de woede meerdere…Lees de tekst →Elke nieuwe tekst uit het dagboek, per e-mail. Met een link onderaan elk bericht kunt u zich afmelden.
Laden…