M. Mischa Harmeijer
FR EN NL

Het dagboek van M. Mischa Harmeijer

Gaillon, 12 november 2026

1 min lezen

Gaillon, 12 november 2026

Gaillon, voor de eerste keer in deze regio. Wij hebben het heel goed gehouden, met een verbonden zaal, en in collectief, samen, anderhalf uur lang.

Een normaal verloop, durf ik te zeggen. Dat wil zeggen: ik loop naar rechts, naar links, in mijn toestand; ik vang op, en ik begin te spreken, uit te delen, te delen.

Heel intensief. Gisteravond kom ik in het hotel aan met spierkrampen overal, stijf, met pijn en een intense moeheid. Ik heb nog nooit zoveel verdriet, zoveel pijn, zoveel verlies en schuldgevoel in een hele zaal zien leven. Mijn God. En ik ben er zeker van dat binnen enkele weken veel mensen opgelucht zullen zijn en zich beter zullen voelen. Een menselijk rijk moment, geloof ik, en allen zijn met een ander gevoel vertrokken.

Wij hebben ook gelachen. Wij hebben gelachen op het moment dat ik tegen een dame zei, voordat zij zich uitsprak: “Mevrouw, u hebt van mij gedroomd. U hebt van mij gedroomd, en daarom bent u hier.” Zij zei: “Precies. U bent in mijn droom gekomen, ik heb uw komst hier gezien, en ik heb gereserveerd.”

Ik wist niet waarom, op het moment van de reservering. Nu weet ik het: ik moet gewoon komen, aanwezig zijn en luisteren naar wat het onzichtbare ons te zeggen heeft. En nu weet ik het.

Komende Publieke Sessies

Reacties3

Lemeilleur laetitia13 november 2026

Gewoon bedankt.

Vertaald uit het Frans

PASCALE13 november 2026

Hallo Mischa Harmeijer,

Ik wilde u en uw echtgenote Sophie bedanken voor deze prachtige sessie gisteravond in Gaillon. Ik had het geluk als laatste persoon te worden uitgeloot en ik heb u bedankt voor uw prachtige reportage over "Les enfants médiums".

U hebt mijn vraag beantwoord zonder dat ik hem stelde…

Ik wil graag een vreemd fenomeen met u delen dat vannacht is gebeurd.

Mijn moeder, 85 jaar oud, is twee jaar geleden geopereerd aan een hernia. Na deze operatie

lijdt zij aan het "caudasyndroom". Sinds enkele maanden doen haar benen pijn: zware benen, heel zware, als palen, zich verplaatsen gaat zeer moeilijk. Ze loopt met een stok. Het is heel zwaar voor haar en ze zegt dat alleen zij deze pijn kan voelen. De artsen zijn doof voor haar hulpgeroep.

Dus ik kom na de sessie thuis, ga naar bed en val in slaap. Midden in de nacht word ik wakker en kan ik me niet bewegen. Mijn lichaam beweegt maar mijn benen niet. Mijn benen zijn zwaar, heel zwaar, ik voel een soort hinder, een gewicht. Ik val weer in slaap, word opnieuw wakker en hetzelfde, moeite om me om te draaien omdat mijn benen zo zwaar zijn. Ik heb moeite om mijn benen te bewegen, maar mijn bovenlichaam niet.

Bij het wakker worden vanochtend was er niets meer, een woord komt bij me op: "Maman".

Ik ben er zeker van dat ik de pijn heb gevoeld waaraan mijn moeder al maanden lijdt.

En nu, terwijl de uren verstrijken, zijn mijn benen normaal.

Dit is mijn getuigenis.

Dankbaarheid,

Pascale

Vertaald uit het Frans

Sophie14 november 2026

Een eerste ervaring voor mij, en niet de minste. Terwijl u midden in een gesprek was, ging mijn telefoon, die in vliegtuigmodus stond, over. Tijdens het praten begreep u dat mijn man kort geleden is overleden en u zei me dat hij het was die had gebeld. Daarna trok u het papiertje waarop de voor- en achternaam van een van mijn schoonzussen (zus van mijn man) stond, en later trok u mijn voor- en achternaam op het kleine papiertje... het bewijst maar dat mijn man echt bij ons moest tussenkomen. Dank u voor dit moment, zo intens vol emoties.

Vertaald uit het Frans

Uw reactie toevoegen

Uw e-mailadres wordt nooit gepubliceerd. Elke reactie wordt door M. Mischa Harmeijer gelezen voordat ze wordt gepubliceerd.

Andere terugblikken

Alle terugblikken

De volgende teksten ontvangen

Elke nieuwe tekst uit het dagboek, per e-mail. Met een link onderaan elk bericht kunt u zich afmelden.