Saint-Quentin, 27 oktober 2026

Saint-Quentin, gisteravond.

“Leugenaar!” Een kreet, die ik in mijn hoofd hoorde. Op hetzelfde moment werd een naam getrokken, en de microfoon werd aan een dame gegeven.

Ik zei tegen haar: “Neemt u me niet kwalijk, mevrouw, maar hebt u onlangs, in woede, ‘Leugenaar!’ geroepen?”

Ze antwoordde: “Ja.”

“Tegen uw man?”

“Eh… inderdaad.”

Men zal misschien zeggen: maar dat is niets. Niet echt. Achter die kreet zat een groot verhaal, en dat heb ik daarna met haar gedeeld, in het openbaar. Ze heeft alles begrepen, en ze zei me dat ze het advies van het universum zou volgen.

Diezelfde avond, bij een andere gelegenheid, voordat de persoon getrokken werd, hoorde ik: “Perroquet!” — papegaai, in het Frans. Zo luid: “Perroquet!” Ik herhaalde het woord, en ik richtte me tot de persoon die getrokken was: “Perroquet, zegt u dat iets?”

“Nee, ik heb geen papegaai.”

“Denkt u goed na, mevrouw. Perroquet.”

Ze antwoordde: “Misschien wilt u me zeggen dat mijn vader OK is — père OK! Hij is overleden, en ik hou heel veel van hem.”

Ik zou nog lang kunnen doorgaan met de anekdotes van die prachtige avond. Wat een geluk om er te zijn, met u.

-Mischa Harmeijer