M. Mischa Harmeijer
FR EN NL

Het dagboek van M. Mischa Harmeijer

Saint-Quentin, 27 oktober 2026

1 min lezen

M. Mischa Harmeijer

Saint-Quentin, gisteravond.

“Leugenaar!” Een kreet, die ik in mijn hoofd hoorde. Op hetzelfde moment werd een naam getrokken, en de microfoon werd aan een dame gegeven.

Ik zei tegen haar: “Neemt u me niet kwalijk, mevrouw, maar hebt u onlangs, in woede, ‘Leugenaar!’ geroepen?”

Ze antwoordde: “Ja.”

“Tegen uw man?”

“Eh… inderdaad.”

Men zal misschien zeggen: maar dat is niets. Niet echt. Achter die kreet zat een groot verhaal, en dat heb ik daarna met haar gedeeld, in het openbaar. Ze heeft alles begrepen, en ze zei me dat ze het advies van het universum zou volgen.

Diezelfde avond, bij een andere gelegenheid, voordat de persoon getrokken werd, hoorde ik: “Perroquet!” — papegaai, in het Frans. Zo luid: “Perroquet!” Ik herhaalde het woord, en ik richtte me tot de persoon die getrokken was: “Perroquet, zegt u dat iets?”

“Nee, ik heb geen papegaai.”

“Denkt u goed na, mevrouw. Perroquet.”

Ze antwoordde: “Misschien wilt u me zeggen dat mijn vader OK is — père OK! Hij is overleden, en ik hou heel veel van hem.”

Ik zou nog lang kunnen doorgaan met de anekdotes van die prachtige avond. Wat een geluk om er te zijn, met u.

-Mischa Harmeijer

Komende Publieke Sessies

Reacties1

Stéphanie31 oktober 2026

We hebben die avond een heel fijne tijd gehad, mooie ontdekkingen, dingen die ineens betekenis krijgen...

Tijdens het contact met de overledenen is het me helaas niet gelukt om dat contact tot stand te brengen, maar zoals Mischa ons heeft uitgelegd, zijn wij het niet die kiezen of dit contact tot stand komt, het zijn onze overledenen.

Wat mij betreft denk ik dat ik in het dagelijks leven al regelmatig tekenen van mijn overledenen ontvang. Maar tijdens dit moment in gezelschap van Mischa voelde ik zo'n sterke emotie dat ik begon te huilen, tranen die vanzelf liepen, een scherpe pijn, zonder verklaring voor mij...

Met mijn mama zaten we op de eerste rij, Mischa zag mijn tranen, hij vroeg me of het goed ging, hij kwam naar ons toe , en kneep toen een paar seconden heel stevig in mijn hand.

Die seconden van stilstaande tijd deden me enorm goed, zonder dat ik het kan uitleggen.

Duizend maal dank voor dit mooie moment en voor de hele avond...

Vertaald uit het Frans

Uw reactie toevoegen

Uw e-mailadres wordt nooit gepubliceerd. Elke reactie wordt door M. Mischa Harmeijer gelezen voordat ze wordt gepubliceerd.

Andere terugblikken

Alle terugblikken

De volgende teksten ontvangen

Elke nieuwe tekst uit het dagboek, per e-mail. Met een link onderaan elk bericht kunt u zich afmelden.