Het dagboek van M. Mischa Harmeijer
Tours, woensdag 18 november 2026.
Een koor kan een goddelijke, trillende klank raken. De liefde van een moeder voor haar kinderen is daarmee vergelijkbaar, voor mij.
Een moeder vergeet zichzelf. Zij geeft haar leven, haar gedachten, haar emoties, haar lichaam, haar geluk. Alles gaat naar de kinderen. Voor haar blijft er niets over. En het doet bijna pijn om haar dat te zien doen.
En het is nooit genoeg. Zij zou willen dat het kind haar wordt, maar dan mooier. Wat zij gemist heeft, moet het kind hebben. Wat haar gekwetst heeft, mag het kind nooit kennen. Dat is wat zij draagt, elke dag.
Het is zwaar om te dragen. En wanneer je alleen bent, is het nog zwaarder.
Dan komt de ziekte een huis binnen. Niemand ziet haar binnenkomen. En wanneer het het kind is dat ziek is, gebeurt er iets verschrikkelijks. Moeder begint zich zorgen te maken om dat zieke kind. En als moeder helemaal alleen is, zonder iemand die de verantwoordelijkheden in het gezin deelt… Zij draagt iedereen, en niemand draagt haar.
Dan komt de duivel in het hoofd van een moeder. Het begint met de vermoeidheid. Dan de energie die niet terugkomt. Dan geen vertrouwen meer in morgen. Dan beslissingen genomen in de emotie. En op een dag heeft een moeder geen geloof meer in het leven.
En wanneer een moeder haar geloof verliest, gaat iedereen om haar heen met haar mee naar beneden. Zij die de zin om te leven moet geven, geeft angst. Negatief, angstig, zonder hoop. En dat klinkt door naar de kinderen. Zij voelen het. Zij nemen het over. Zij gaan met haar mee naar beneden, en zij begrijpen niet waarom hun leven zo is.
Gisteravond, in Tours, had ik zo'n moeder voor mij.
Een van haar kinderen is ziek. Dat is wat haar heeft doen omslaan. En zij heeft er nog meer, thuis, die elke dag naar haar kijken. Haar dochter zat in de zaal, bij haar.
Dus ik spreek tot haar.
"Moeder, u bent de baas van dit gezin. Laat de duivel uw gedachten niet terugnemen. Glijd niet onbewust de hel in. Vecht, dag na dag, om in een positief geloof te blijven. Ja, ook wanneer u moe bent. Vooral wanneer u moe bent. Vecht, mevrouw. Vecht. Want uw kinderen glijden met u mee, naar dezelfde toekomst als die van u. De ziekte is er, ik weet het. Maar zij is er niet voor de anderen. De anderen hebben ook het recht gelukkig te zijn. Breng hun leven niet in gevaar. Kom hier, naast mij, voor iedereen."
Haar dochter huilde. Ik had niet nodig dat zij sprak: het stond allemaal op haar gezicht. Bij elke zin zei haar gezicht ja, dat is het, dat is precies het. Zij wist dat zulke woorden genezen. Zij was blij dat iemand eindelijk zo tegen haar moeder sprak.
De moeder kwam naast mij staan. Ik zei tegen haar: kijk naar hen. Kijk naar deze zaal. Zij zijn met u. Zij kennen uw pijn en uw verdriet, en zij geven u de hoop. Zeg nu tegen hen, hardop: "Ik ben positief. Ik ben positief. Mijn toekomst is positief."
Zij heeft het gezegd. Hardop. Voor iedereen. Zij heeft het tegen zichzelf gezegd, en haar ziel hoorde haar eigen woorden. Dat had zij nog nooit in haar leven gedaan.
Die avond is het begin van een verandering, voor haar en voor haar kinderen.
De zaal was ontroerd. Trots op haar. En het applaus viel. Voor haar.
Mischa Harmeijer