Abbeville, 28 oktober 2026

Vanmorgen, Abbeville.

Twee weken onderweg. Bijna elke avond een zaal. En vanmorgen, eindelijk, een beetje rust in mijn programma.

Ik heb die tijd genomen om u te lezen. Uw brieven. Uw berichten. Uw reacties onder de artikelen en de aankondigingen.

Ik ben geraakt. Het is enorm, wat u mij schrijft. En ik herhaal mezelf, maar ik moet het opnieuw zeggen: ik ben er niet verantwoordelijk voor. Ik deel, dat is alles. Wat komt, komt niet van mij. Ik ben niet degene die beslist.

Ik moet ook iets anders zeggen, en ik zeg het zonder omwegen. Wat ik deel, maakt iets los. Bij sommigen vreugde, bij anderen tranen. En bij sommigen woede, irritatie. Dat is normaal. Ook dat moet losgemaakt worden. Ik probeer niet door u bemind te worden. Ik doe niet aan handel. Ik put mezelf uit voor u, omdat dat mijn rol is. Dus vang ik alles op: uw haat en uw onrecht, net als uw liefde, uw harmonie en uw dankbaarheid. Beide bewijzen mij hetzelfde — dat iets u geraakt heeft.

Toen ik u las, zag ik nog iets anders. Velen vragen zich af wat er werkelijk gebeurt in een Publieke Sessie. Dat is normaal. Het woord medium roept beelden op — iemand die door een zaal loopt en u boodschappen brengt. Dat woord draagt honderd jaar beelden met zich mee, en bijna allemaal zijn ze vals.

Onze voorouders kenden iets anders. Iets eenvoudigers, en iets groters.

In mijn sessies wordt niets gezocht. Ik zoek de doden niet. Ik zoek geen boodschappen. Ik ga in mijn staat, ik vraag, en wat moet komen, manifesteert zich — in u, niet op een podium. Daar ligt mijn rol: u in die staat het woord toespreken dat u niet meer verwachtte.

En soms gebeurt er meer. Enorme manifestaties. Veranderingen in het lichaam, dezelfde avond nog. Ik moet hierover eerlijk zijn: ik doe niets. Ik doe geen wonderen. Voor allen die genezing willen, vraag ik — aan mijn bron, die ook de uwe is. En soms komt er iets. Soms niet. Ik ben niet degene die beslist.

En dan doe ik iets wat weinigen begrijpen voordat ze het beleefd hebben: ik leer u het zelf te doen. Aan het einde van de avond doen we samen, de hele zaal, het ritueel voor het contact met uw overledenen. Het contact ontvangt u zelf. Niet ik die het u overbreng. Sommigen ontvangen het dezelfde avond nog. Anderen later, thuis. En de dag erna ontvangt u per e-mail mijn begeleiding, om het thuis opnieuw te doen, zo vaak als u wilt.

We gaan samen vooruit, als collectief. We kantelen samen. Velen gaan veranderd naar huis — en daar ben ik ook niet verantwoordelijk voor.

Een verzoek, tot slot. Als u naar een Publieke Sessie bent gekomen en iets hebt vastgesteld — die avond, of in de dagen daarna — laat het dan achter op mijn site, in het menu Terugblik op de sessies. Wat u hebt vastgesteld, telt. Het helpt wie nog twijfelt te begrijpen wat hem te wachten staat.