Furiani, 8 oktober 2026

Luchthaven van Bastia. Ik wacht op mijn vlucht, en ik schrijf deze regels omdat ik ze niet voor me kan houden. Ik ben vervuld van een enorme dankbaarheid. Niet alleen voor gisteravond, maar omdat ik in deze positie mag zijn: er zijn, hiervoor.

Furiani, gisteravond.

Dank aan wie er gekomen zijn. Een zaal op Corsica is met geen andere te vergelijken: je komt binnen met terughoudendheid, en je blijft met een aandacht die je elders zelden vindt.

Ik bewaar meerdere momenten van die avond.

Een dame stond op voor de hele zaal. Er is moed voor nodig om op te staan, voor onbekenden, en te zeggen wat je met je meedraagt. De zaal begreep haar eerder dan ik. Het applaus kwam vanzelf, zonder dat iemand erom vroeg. Die warmte is geen beleefdheid; het is een collectieve intelligentie. Een hele zaal die in één seconde herkent wat het een mens heeft gekost om daar te staan.

Sommigen waren gekomen met een intens verdriet, van het soort dat je jarenlang meedraagt zonder het ooit ergens neer te leggen. Ik zag ze anders vertrekken. Lichter. Ik kan dat niet verklaren, en ik probeer het ook niet.

Een andere dame, met een ernstige verwonding aan haar voet, kwam na de sessie naar me toe. Ze liet me haar tenen zien: tijdens de avond had ze ze kunnen bewegen, voor het eerst in heel lange tijd. Wonderen bestaan. Ik weet het. We mogen er niet over spreken, maar ze vragen niemand om toestemming. Ik ben niet degene die beslist. Ik vraag, en soms komt er iets.

We sloten af met een ritueel dat ik leid voor het contact met de overledenen. Ieder, begeleid, in stilte, wendde zich tot de zijnen. Er waren tranen. Geen tranen van verdriet; tranen van aanwezigheid. Dit ritueel zal ik voortaan aan het einde van elke Publieke Sessie doen. Dat is wat er ontbrak.

Ik geloof dat de Publieke Sessies nodig zijn in onze harde samenleving, op dit moment. We komen er wel uit. Maar altijd door het collectief, nooit alleen. Ik kom, en ik wacht op u.

-Mischa Harmeijer