Ludres, 22 oktober 2026

Ludres, vanochtend.

Gisteravond kwam ik na een intense avond terug in het hotel, en ik viel in slaap zoals je instort. Ik heb mijn wekker niet gehoord. De ochtend was zwaar, het lichaam traag, een vermoeidheid die ik goed ken: de openbare sessies kosten me een energie die ik niet kan meten, en de dag erna ontbreekt ze.

Toen opende ik mijn berichten, en de dag richtte zich in één keer op.

Een grootmoeder schreef me. Ze was deze week in de zaal. Al maanden gaf haar kleinzoon geen teken van leven meer. Geen bericht, geen telefoontje. Ze wist dat hij misschien verdwaald was in de moeilijkheden van het leven, zoals zoveel jongeren vandaag verdwaald zijn, zonder dat iemand weet waar ze zijn of hoe je ze kunt bereiken. Ze leefde met die ongerustheid die je niet loslaat, die 's ochtends met je opstaat en 's avonds met je gaat slapen, die pijn van een grootmoeder die zich in het hart nestelt en niet overgaat met de tijd.

Na de sessie kwam ze naar me toe, onder vier ogen. Ze vertelde me haar verhaal. Ik nam haar hand, en terwijl ze tegen me sprak, richtte ik me tot de vrouwelijke godheid, tot haar die het leven geeft en die verbindt, en ik vroeg om herstel tussen twee wezens die van elkaar houden en niet meer met elkaar praten. Ze ging weg met haar ongerustheid. Ik had niets beloofd.

Gisteravond heeft hij haar gebeld. Twintig minuten. Ze schrijft me dat het als een wedergeboorte is, en ze bedankt me voor wat ik heb ondernomen.

Ik heb niets ondernomen. Ik moet het u uitleggen, want dat is wat telt.

Bij elke openbare sessie vraag ik. Voor iedere persoon die voor me staat, voor iedere vraag die me gesteld wordt, voor iedere hand die naar me wordt uitgestoken, richt ik me tot de bron, tot die intelligentie die me altijd al leidt, en ik vraag. Ik genees niet, ik herstel niet, ik beslis niet. Ik vraag, nederig, en ik laat het gebeuren. Soms komt er niets. Soms komt het meteen, in de zaal, voor ieders ogen. En soms komt het de dag erna, om acht uur 's avonds, wanneer eindelijk de telefoon gaat bij een grootmoeder die er niet meer in geloofde.

Ik zal haar naam niet noemen. Ik zal haar stad niet noemen. Ze weet dat zij het is, en dat is genoeg.

Ik deel dit bericht omdat er in elke zaal mensen zijn die precies die stilte dragen. Een kind dat niet meer antwoordt. Een band die verbroken lijkt. En ze denken dat het voorbij is.

Het is niet voorbij. Kom. Ik vraag voor u.

-Mischa Harmeijer